Szukasz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Szczecinie? Najlepsze tłumaczenia!

WITRAŻ GOTYCKI W XIII W. – KONTYNUACJA

Raz jeszcze w Ile-de-France, podówczas siedzibie pełnego blasku dworu królewskiego, powstaje typ witraża drugiej połowy wieku – w paryskiej Ste Chapelle (ok. 1245) i w rozetach transeptu Notre-Dame. Sztuka ta stanowi przedłużenie stylu witraży z Chartres: tła pokryte są ciemną siatką, coraz liczniejsze medaliony obwiedzione bielą zamykają bardzo drobne figurki. Pracownia paryska wyznacza styl trzeciej ćwierci XIII w. Z warsztatu tego pochodzą witraże kaplic w Clermont-Ferrand (ok. 1270). Artyści stąd pochodzący zakładają pracownię w Tours (prezbiterium ok. 1260), w Le Mans (prezbiterium ok. 1255), w Angers (prezbiterium ok. 1280).

Tak pojęty witraż stał się mało czytelny: mimo dużych rozmiarów otworów, skąpo przesącza on silnie zabarwione światło. Niedogodności te wywołują ok. r. 1275 zastosowanie grisaille i bezbarwnego szkła, które cystersi stosowali od XII w. (Obazine, ok. 1185: Heiligenkreuz, 1254) – jako tła dla postaci (katedra w Auxerre, ok. 1280: kościół S. Radegonde w Poitiers, ok. 1300) lub jako ujęcia pól, wśród których wyodrębniają się barwne partie (kościół S. Urbain w Troyes, po 1275). Równocześnie malowane baldachimy zdobią okna u góry: zmienia się rozpiętość i jakość gamy kolorystycznej, coraz częściej pojawiają się barwy żółta i zielona.

Witraż niemiecki nie wyłamuje się spod wpływów francuskich, ale zachowuje przez długi czas romańską stylizację fałd i postaci ludzkiej podobnie jak wyraźną tendencję do wielkich, monumentalnych figur, na wzór malarstwa ściennego. Wspominaliśmy także o związkach z mozaiką bizantyńską: wpływy sycylijskie widoczne są w postaciach z kościoła Św. Elżbiety w Marburgu: wpływ mozaik z Dafni i Torcello – w witrażach sztrasburskich. Koloryt jest mniej harmonijny, czasami krzykliwy, jak w witrażach kościoła Św. Kuniberta w Kolonii (przed 1247) i kościoła Św.

Elżbiety w Marburgu (pierwszy zespół), dziełach jednej pracowni. Na południowym ramieniu katedry w Strasburgu (ok. 1220) 28 królów i cesarzy występuje w dekoracyjnych ramach francuskich: ujęcie postaci jest jednak niemieckie. Nowości, jak grisaille i baldachimy architektoniczne, przedostają się do Niemiec pod koniec XIII w. (Friesach, ok. 1275, i kościół Sw. Michała w Loeben, ok. 1290). Włochy nie mają własnej sztuki witrażowej. Witraże w kościele S. Francesco w Asyżu (ok. 1260) są całkowicie w stylu francuskim.

Nawet w krajach, w których przyjęła się architektura gotycka, utrzymuje się czasami fresk romański. We Francji w kościele Notre-Dame w Montmorillon (ok. 1220), w Niemczech w Limburgu (w Harcu, ok. 1235), w Marienkirche w Soest (ok. 1230), u Św. Gereona w Kolonii. Około połowy wieku we freskach francuskich pojawia się nowy styl wywodzący się ze sztuki witrażowej: w Petit-Quévilly (niedaleko Rouen), w Saint-Emilion, w prezbiterium katedry w Bayeux. W Ste Chapelle w Paryżu (ok. 1245) małe figurki biskupów umieszczone są na tle ze szklanych płytek. Te świetliste inkrustacje są równie charakterystyczne, jak wprowadzenie złota płatkowego do dekoracji rękopisów. Pragnąc rywalizować z witrażystami, malarze starają się wykorzystać refleksy światła dziennego, tak aby błyszczało ono pośród nieprzezroczystego malowidła.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.