Szukasz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Szczecinie? Najlepsze tłumaczenia!

Wielkie założenie pałacowe w Vauxle Vicomte

Hôtel Lambert – znany w naszych dziejach jako siedziba emigracyjnego rządu i Adama Czartoryskiego, przywódcy prawicowego skrzydła emigracji polistopadowej – wzniesiony został w latach 1639-1644 dla dygnitarza państwowego Nicolas de Lambert. Elewacja frontowa pałacu zwrócona jest ku Sekwanie, druga – ku trójkątnemu ogrodowi. Najbardziej reprezentacyjną część budowli stanowi wielka, dwuskrzydłowa zewnętrzna klatka schodowa, prowadząca do fasady ogrodowej na jej osi. Osobne skrzydło stanowi galeria, będąca niejako prototypem wersalskiej. Wnętrza sal są bogato dekorowane, natomiast elewacja nadrzeczna uderza skromnością: fasada ogrodowa jest wyraźnie sklasycyzowana przez podziały pilastrowe, dzielące elewację pionowo na całej wysokości.

Zamek, a właściwie wielkie założenie pałacowe w Vaux-le- -Vicomte, skomponowane zostało i zrealizowane w latach 1656-1661 dla ministra skarbu Fouqueta przez dwóch ludzi: architekta Le Vau i inżyniera-ogrodnika André Le Nôtre’a. Kompozycja ogrodu pałacowego była dla Le Nôtre’a jakby próbą generalną przed jego projektem parku wersalskiego. Ogród ten cechuje wielka skala, monumentalność form poszczególnych elementów, lecz podporządkowanych rezydencji i związanych z nią w organicznie ujętą całość. W dziejach barokowej sztuki ogrodowej założenie w Vaux-le-Vicomte (rys. 13) stanowi moment przełomowy – bliżej się nim zajmiemy przy omawianu parku wersalskiego.

Pałac (ił. 72) zaprojektował Le Vau na rzucie prostokąta otoczonego wodą i poprzedzonego tarasem. Ryzality boczne, w przeciwieństwie do Maisons-Laffitte, zaledwie są zaznaczone, natomiast ryzalit środkowy, obejmujący owalny salon, wystę- puje półkoliście przed lico fasady. Nad tym środkowym ryzalitem wznosi się kopuła zakończona latarnią, przykrywająca bezpośrednio salon zajmujący całą wysokość pałacu. Wejście do tego salonu poprzedza portyk klasycystyczny, stanowiący przedsionek, a ozdobiony kolumnami doryckimi. Ten układ – kwadratowy przedsionek i owalna sala o wysokości obejmującej obie kondygnacje, stanowiąca oś budynku – został przyjęty jako wzór, wielekroć później przez architektów europejskich powtarzany i trawestowany.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.