Szukasz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Szczecinie? Najlepsze tłumaczenia!

Widowiska teatralne i parateatralne w baroku

Jakoż, jeżeli staniemy na stanowisku, że w każdym okresie dziejowym na polu kultury artystycznej jedna z jej gałęzi stanowi sztukę wiodącą – to dla baroku pozycja ta przypada teatrowi, tak jak w dobie rokoka – tańcowi, a romantyzmu – poezji. Są to przecież czasy rozwoju wspaniałego dramatu angielskiego i hiszpańskiego: rodzi się on wprawdzie na peryferiach europejskich, ale również we Francji działają Corneille, Moliere i Racine: są to czasy największych triumfów komedii dell’arte (i to nie tylko we Włoszech, lecz także m. in. we Francji), czasy, w których powstaje nowy rodzaj teatru – opera – z jej niesłychanie bogatą i wymyślną scenografią, pragnącą olśnić i zadziwić widza.

Obok teatru rozpowszechniają się wszelkiego rodzaju widowiska parateatralne, jak korsa, uroczyste wjazdy, procesje itp. Wszystko to było starannie obmyślane i reżyserowane. Przecież dla tych widowisk w Rzymie, częściowo zaś i w Paryżu, wyburzano całe dzielnice, wytyczano nowe place, a zabawom tym przyglądały się tysiączne rzesze widzów, oblepiających okna, dachy i drzewa. Wnętrzom pałaców nadawano oprawę sceny teatralnej, Borromini i jego naśladowcy środkowoeuropejscy wnętrza kościołów przekształcać będą w scenę i widownię, a liturgia kościelna nabierać będzie cech misterium teatralnego. Wszelkiego rodzaju obrzędy stają się widowiskiem. We Francji pojawiają się nawet podręczniki mówiące o tym, jak należy reżyserować pogrzeby, by uczynić z tych smutnych ceremonii istne widowisko.

Jakżeż w tym „pięknym widowisku świata” zachowywać się miał człowiek? Oczywiście – nie chciał być tylko widzem, chciał być również aktorem. Jakże zresztą nie miał nim być, skoro go nawet do tego przyuczano. Kiedy w dobie Odrodzenia pisał Castiglione savoir-vivre dla swego dworzanina (II Cor- tegiano – Dworzanin), to główny nacisk kładł na walory intelektualne i pouczał odbiorcę, o czym ma rozmawiać w towarzystwie. Takiż podręcznik barokowy wskazywał, j a k się należy zachowywać w różnych okolicznościach. Nic dziwnego — podręcznik był rodem z Hiszpanii, ojczyzny etykiety, a autorem jego był Baltasar Gracian y Morales. Prace Gra- ciana, tłumaczone na wiele języków europejskich (w Polsce w latach 1637 i 1647), stały się niejako lekturą obowiązującą dla ludzi baroku, a świat przedstawiały jako rodzaj sceny o przeróżnych, zmiennych dekoracjach, na których tle, w zależności od sytuacji, musiał umieć grać odpowiednią rolę czło- wiek-aktor. Nie dziw, że w ustach ówczesnych ludzi tak często pojawia się słowo theatrum. Tak to tworzył się widowiskowy styl życia ludzi owych czasów.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.