Szukasz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Szczecinie? Najlepsze tłumaczenia!

Tiziano Vecelli i jego praca

Tycjan (Tiziano Vecelli, 1490 – 157G) był współtowarzyszem Gior- giona w pracowni Belliniego. Jego młodzieńcze dzieła (Flora, Florencja, Uffizi: Miłość ziemska i Miłość niebiańska, Rzym, Gall. Borghese) są bardzo bliskie dziełom Giorgiona. W wieku ok. lat 30, panując w pełni zarówno nad formą, jak i treścią swych obrazów, Tycjan stawia na nowo i inaczej zagadnienie malarstwa. Rezygnując z subtelnej zmysłowości Giorgiona dąży do przedstawienia ruchu. Zmienia swą paletę usuwając z niej kolory zimne, a pierwszeństwo daje żółtym i czerwieniom. Jego niewyczerpana wyobraźnia tryumfuje zarówno w scenach religijnych, jak w mitologii, w portrecie i w obrazie historycznym. W malarstwie religij- nym jego nowe zainteresowania występują od r. 1518 w wielkim obrazie ołtarzowym – Wniebowzięcie (Wenecja, Frari), który jest równocześnie pieśnią tryumfalną i dziełem pełnym świetnych efektów formalnych, lub w Madonnie rodziny Pesaro (Wenecja, Frari): tym razem mamy scenę ziemską, ale i ona prowadzi nas myślami ku niebu. Złożenie do grobu z Luwru jest równie dramatyczne jak Laokoon. W tym samym okresie artysta maluje bachanalie – Bachusa i Ariadnę (Londyn, Nat. Gall.), Ofiarę Wenerze i Bachanalie !z Prado: staną się one źródłem inspiracji dla Ru- bensa i Poussina, odmiennych od siebie mistrzów. Ale najważniejsze w twórczości Tycjana są portrety. W Bolonii w r. 1530 spotkał on po raz pierwszy Karola V i to spotkanie jest początkiem jego stosunków z Habsburgami, które trwały aż do śmierci artysty. Zawdzięcza im wiele. W r. 1533 został mianowany malarzem dworu cesarskiego i sława jego wkrótce stała się europejską. Około r. 1540 powstaje nieporównana seria portretów, zawierająca przede wszystkim portrety cesarza (Madryt, Prado: Monachium, Pinakoteka), papieża Pawła III (Neapol, muzeum), Pawła III z Oktawianem i Aleksandrem Farnese (Neapol, muz.), Aretina (Florencja, Pitti). W r. 1548 i 1550, w czasie sejmu augsburskiego, malował nie tylko Karola V i Filipa II, ale wielką ilość wybitnych osobistości. Luwr posiada portret mniej sławnego Alfonsa ks. Ferrary i jego kochanki Laury Dianti, i drugi – zupełnie nieznanego Mężczyzny z rękawiczką. Wystarczą one, aby potwierdzić olśniewającą wyższość kolorysty. Kolor i forma są nierozłączne, malarstwo to nie oddziela koloru i rysunku, ale je zespala. Długowieczność artysty pociąga za sobą naturalnie poważną ewolucję. W ostatnich jego dziełach przedmiot staje się już niemal tylko wibracją świetlną: Cierniem koronowanie z Monachium, Sw. Sebastian z Leningradu są dramatem światła w równym stopniu, jak koloru.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.