Szukasz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Szczecinie? Najlepsze tłumaczenia!

TINTORETTO – OSTATNI MALARZE WENECCY XVI W

Kiedy Carracciowie utrzymywali, że należy zapożyczać ruch i światłocień z malarstwa weneckiego, z pewnością myśleli o Tintoretcie (Jacopo Robusti, 1518 – 1594). Niewielu malarzy posiadało w tak wysokim stopniu zdolność odtwarzania chwili. On jedynie potrafił dobrze oddać niektóre ruchy ciała w pełnym locie. Mimo że nie ma w sobie nic z manie- rysty, zawdzięcza wiele Michałowi Aniołowi. Istniało między nimi silne pokrewieństwo duchowe: to samo ponure usposobienie, zwłaszcza to samo napięcie wewnętrzne, ta sama pasja pobudzająca do twórczości. Wynalazczość jego wyobraźni jest zdumiewająca: jeżeli maluje 10 razy Ostatnią wieczerzę, to jest to dziesięć różnych Ostatnich wieczerzy. Pragnie zadziwiać widza. Porusza się z równą swobodą wśród tematów religijnych, jak i świeckich. Jego dekoracja Pałacu Dożów to triumf mitologii weneckiej: dekoracje Scuola di San Rocco to ostatni wielki cykl sztuki chrześcijańskiej. Lubi wielkie rozmiary obrazów: szereg jego płócien ma do 20 m długości, a w Raju występuje 500 postaci.

Od Michała Anioła zapożycza nie tyle rysunek, co perspektywę, a zwłaszcza sposób komponowania. Wir postaci Sądu ostatecznego pojawia się zarówno w początkach jego karier (Cud św. Marka, 1548, Wenecja, Akademia), jak pod koniec życia (Bachus i Ariadna, Raj w Pałacu Dożów). Występują tu obficie diagonale podkreślone równoległymi: dwa pochylone ciała Adama i Ewy, postacie Trzech Gracji, stoły Ostatniej wieczerzy (Wenecja, kościół S. Giorgio Maggiore). Zwłaszc2a łatwość, z jaką Tintoretto rozwiązuje zagadnienia przestrzeni, pochodzi od Michała Anioła: dysponuje on przestrzenią z pełną swobodą stwarzając własną perspektywę, realizując organiczną jedność przestrzeni i ciał.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.