Szukasz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Szczecinie? Najlepsze tłumaczenia!

SZTUKA WŁOSKA W BAROKU

Rzym – kolebka baroku. Pierwsze kościoły jezuickie. Dwa prądy w architekturze rzymskiej: berninizm i borrominizm. Barokowy przełom w rzeźbie (Bernini) i jej dalszy rozwój. Twórczość malarska Caravaggia. Iluzjoni- styczne malarstwo ścienne w późnej fazie baroku

W dobie baroku termin „Włochy” był raczej pojęciem geograficznym. Jak w średniowieczu czy w okresie renesansu, kraj cały podzielony był na wiele państw, a raczej państewek, z tą wszakże różnicą, że teraz ogromna część Półwyspu Apenińskiego znalazła się pod obcą okupacją. Najbogatsze regiony – Lombardia i Piemont – bezpośrednio lub pośrednio uzależnione były od korony hiszpańskiej, która ponadto władała tzw. Królestwem Neapolu z Sycylią pod rządami wicekróla, desygnowanego każdorazowo w Madrycie.

Rzeczpospolita wenecka znajdowała się w całkowitej defensywie przed naporem tureckim. W roku 1669 pod ciosami tureckimi padła Kreta – ostatnia placówka handlowa Wenecji na Morzu Śródziemnym. Toskania, jako księstwo dziedziczne Medyceuszów, była państwem dość słabym, zmuszonym do liczenia się z wolą pobliskich mocarstw. Drobne księstwa Gonzagów i Estów stały się obiektem rywalizacji między Habsburgami a Francją, toteż nie raz jeden widziały na swym terenie wojska obcych interwentów. To samo można powiedzieć o Genui, która znalazła się między przysłowiowym młotem hiszpańskim a francuskim kowadłem, przy czym zależność ta wyraźnie z czasem się zmienia: rok 1659 – data zawarcia tzw. pokoju pirenejskiego – zdecydowanie wskazuje na załamanie się hegemonii hiszpańskiej w Europie na rzecz rosnącej wciąż potęgi politycznej i militarnej Francji.

W tej sytuacji krajem włoskim najbardziej samodzielnym politycznie i gospodarczo stało się Państwo Kościelne, obejmujące środkową część Półwyspu. Sobór trydencki, utrwalający absolutyzm władzy papieża jako głowy Kościoła, tym samym wpłynął na centralistyczny, oparty na sprawnej administracji ustrój państwa papieskiego. Rzym stanie się teraz nie tylko formalną stolicą swego państwa, lecz i potencjalną stolicą dla wszystkich Włochów – przede wszystkim na polu kultury umysłowej i artystycznej.

Była już mowa o tym, jaką wagę przywiązywał sobór trydencki do sztuki. Rolę jej rozumieli niemal wszyscy papieże XVII w., toteż stali się jej świadomymi mecenasami, dążącymi do stworzenia z Rzymu Stolicy Świata – przynajmniej na polu kultury artystycznej. Nowa sztuka – barok – mająca w założeniu służyć potrzebom Kościoła, narodzić się musiała w Rzymie. Rzym był kolebką baroku, ale nie tylko kolebką: stał się on ośrodkiem nowej kultury, której promienie dotrzeć miały niemal do wszystkich krajów zachodniej i środkowej Europy.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.