Szukasz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Szczecinie? Najlepsze tłumaczenia!

SZTUKA OKRESU WĘDRÓWKI LUDÓW (TZW. BARBARZYŃSKA)

Co przynoszą ze sobą zdobywcy? Umiejętność wyrabiania przedmiotów ozdobnych, tkanin, uprzęży, to, do czego sprowadza się sztuka ludu koczowniczego. Germanowie przez długi okres znali jedynie ornamentykę r geometryczną, charakterystyczną dla epoki brązu. W II w., osiedliwszy się w Rosji południowej, zetknęli się ze Scytami i Sarmatami, od których przejęli technikę wysadzania kamieniami i pastą szklaną komórek metalu (orfevrerie cloisonnée) oraz „styl zwierzęcy“. Przedstawiali konie i dzikie zwierzęta w formie mocno przestylizowanej, ornamenty dowolnie deformowane, układane w symetryczne kompozycje i wkomponowywane w sceny walki. Pod koniec IV w., kiedy Germanowie pod naciskiem Hunów wyruszali na zachód, zabierali ze sobą klejnoty sassanidzkie (plakietki z Wolfsheim z imieniem Artakserksesa, 226 – 300, muzeum w Wiesbadenie), złote czary pochodzące z Bizancjum (waza z Tirany w Albanii, zbiory Pierpont-Morgana), przedmioty o bardzo różnym pochodzeniu i technice wykonania, jak te, które pochodzą ze skarbca króla gockiego Atanaryka (ok. r. 380), znalezione w Petrossa (Rumunia).

Złotnictwo było jedną z głównych dziedzin artystycznej działalności Germanów zamieszkujących ziemie Cesarstwa: ale ponieważ wraz z życiem osiadłym zmieniły się warunki powstawania sztuki, przestało ono być jedyne. Jednak w Europie barbarzyńskiej specjalne zamiłowanie do złotnictwa trwało dalej. Zawdzięczamy mu okrągłe lub wydłużone fibule z ozdobami komórkowymi, jak np. fibule pochodzące z Szilagy- Somlyó (pocz. V w., muzeum w Budapeszcie) lub Kingston (Kent: muzeum w Liverpoolu). Inne fibule, liczniejsze, wykonane w brązie lub metalu szlachetnym, zdobione są filigranem lub płytkim skośnym rytem. Te wygięte agrafy o główkach ozdobionych bądź wypukłymi pałeczkami (fibule palcowe), bądź płytką półkolistą lub kwadratową, zakończoną stylizowaną głową zwierzęcą,- występują u wszystkich ludów germańskich, od prymitywnych Gotów z wschodniego Pomorza (Zakrzów, około r. 300, muzeum we Frankfurcie nad Odrą) aż do Anglosasów (Chessel- Down, VI w., British Muséum), od Wandalów z Afryki północnej (Kartagina, VI w., muzeum w Tunisie) aż do Skandynawów. U tych ostatnich styl ten rozwija się w sposób najbardziej interesujący. W niektórych okolicach na wybrzeżach Morza Bałtyckiego epoka brązu trwa do w. XII. Plecionka i wyobrażenia zwierząt łączą się i tworzą dziwaczne potworki, dając wspaniałe, niemal wschodnie efekty. Nagromadzenie form i ich schematyzacja występuje w nierozerwalnych splotach żywych istot lub w fantastycznych kształtach abstrakcyjnych, poza którymi wyczuwa się jednak wzory organiczne (między 600 i 800, np. plakietki z Vendel i Up- land w Szwecji, muzeum w Sztokholmie). Wkrótce forma zwierzęca, wynaturzona i spłaszczona, odnosi zwycięstwo nad plecionkami (głowy psa z łodzi w Oseberg około r. 850, muzeum w Oslo). Jest to okres wielkiej ekspansji Wikingów, Waregów i Normanów. Skandynawia nawiązuje kontakt ze sztuką irlandzką.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.