Szukasz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Szczecinie? Najlepsze tłumaczenia!

SZTUKA HOLENDERSKA

Podłoże społeczne sztuki holenderskiej. Hals i malarstwo portretowe. Odbicie życia codziennego w malarstwie. Pejzaż holenderski. Dominująca rola Rem- brandta w malarstwie holenderskim

Jak już było powiedziane, u progu XVII w. rozeszły się drogi dwóch części dawnych Niderlandów. Część północna, zwana zrazu Republiką Zjednoczonych Prowincji Niderlandów, a później Holandią, utworzyła rzeczpospolitą mieszczańską, antyfeu- dalną, protestancką, opierającą swój byt na handlu morskim. Jest zrozumiałe, że taki układ sił polityczno-społeczno-gospo- darczych musiał się odbić na całokształcie kultury holenderskiej, a więc i na sztuce.

Zabrakło tam trzech czynników dyspozycyjnych, pod których mecenatem rozwijała się sztuka w innych państwach: Kościoła, dworu monarszego i wielkich feudałów. Jedynym dysponentem zostało mieszczaństwo – przede wszystkim wzbogacony patrycjat wielkich miast handlowych – a więc cała sztuka holenderska w dobie baroku będzie w pełnym tego słowa znaczeniu sztuką mieszczańską, odpowiadającą potrzebom, interesom i upodobaniom tej warstwy.

Kler kalwiński, w opozycji do katolicyzmu, zerwał z wszelką pompą liturgiczną: zbory, jako domy wspólnych modlitw – gdzie odbywały się jedynie kazania i chóralne śpiewy – pozbawione były rzeźby, malarstwa sakralnego, a architektura ich, jak najskromniejsza, unikała jakichkolwiek ozdób. W takich warunkach nie było mowy o sztuce sakralnej. Brak dworu królewskiego i rywalizujących z nim feudałów ziemskich prawie całkowicie wykluczał architekturę reprezentacyjną i te rodzaje sztuki, które związane były z dekoracją wnętrz pałacowych. Wertykalne domy mieszczańskie o wysokich szczytach wciąż jeszcze mają cechy manieryzmu niderlandzkiego o znacznych pozostałościach tradycji gotyckich. Natomiast gmachy publiczne, nawiązujące do sztuki palladiańskiej, należą wyraźnie do nurtu klasycyzującego. Takim był nowy ratusz (obecnie pałac królewski) w Amsterdamie, który w latach 1648-1655 wzniósł Jacob van Campen, tworząc czterokondygnacjową fasadę poprzedzielaną pilastrami, o lekko wystającym ryzalicie środkowym z trójkątnym frontonem (il. 51). Podobnie klasycyzujący jest pałac Mauritshuis, zbudowany w Hadze przez Pietra Posta w latach 1633-1644.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.