Szukasz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Szczecinie? Najlepsze tłumaczenia!

SZTUKA HISZPAŃSKA W BAROKU

Churrigueryzm – hiszpańska odmiana baroku. Sewilska szkoła malarska i jej promieniowanie. Przodująca rola malarstwa pod patronatem dworu królewskiego i Kościoła. Wielcy malarze: Ribera, Velazquez, Zurbaran, Murillo w ciągu wieku XVI Hiszpania stała się największą potęgą polityczną, militarną i gospodarczą w Europie. Dzięki odkryciu Ameryki opanowali Hiszpanie handel transatlantycki i stali się głównymi importerami surowców amerykańskich na rynki europejskie. Rządzona przez dynastię Habsburgów – w których rękach znajdowały się również Niderlandy, znaczna część Włoch i wschodnie połacie Francji – stała się Hiszpania decydującym czynnikiem międzynarodowym, zwłaszcza że sprzymierzona była z Cesarstwem Niemieckim, zresztą też pod panowaniem młodszej linii Habsburgów. Podbiwszy na pewien czas (do 1640 r.) Portugalię i włączywszy do swej korony portugalskie kolonie azjatyckie – stworzyli Habsburgowie wielkie imperium, w którym – jak mówiono – „słońce nigdy nie zachodzi”.

Rządy królewskie w Hiszpanii opierały się na systemie ab- solutystycznym nie kontrolowanym przez żadne przedstawicielstwo narodowe. Królowie otaczali się nimbem majestatu, a na jego straży stała drobiazgowo opracowana etykieta dworska, której nieprzestrzeganie pociągało za sobą poważne konsekwencje. Hiszpania stała się dla reszty Europy wzorem nie tylko mody dworskiej, ale i obyczaju towarzyskiego rozpowszechnianego przez pisma Baltasara Graciana y Morales.

Drugą potęgą był Kościół, potężny jak nigdzie w Europie i najsilniej tępiący wszelkiego rodzaju herezje. Nigdzie kontr- reformacja nie działała tak sprawnie, jak tam – wystarczy wspomnieć, że jej sprężysta egzekutywa, zakon jezuicki, powstał właśnie w Hiszpanii. Kaznodziejski zakon dominikański dzierżył w swych rękach aparat wykonawczy w postaci straszliwej inkwizycji, która śledziła prawomyślność obywateli przy pomocy bardzo rozwiniętej służby śledczej, a osoby podejrzane karała śmiercią lub przynajmniej długoletnim więzieniem. Jeżeli inkwizycja rzymska ostatni stos zapaliła w roku 1600 (śmierć Giordana Bruna), to stosy hiszpańskie płonęły aż do końca XVIII w.

Te dwie potęgi – dwór królewski i Kościół – stały się w Hiszpanii głównymi odbiorcami dzieł sztuki w dobie baroku. Oczywiście, obie te instytucje popierały sztukę dla różnych celów, lecz obie stały się w pewnym sensie jej mecenasami. Rzecz jasna, że dwór w mniejszym stopniu krępował indywidualność artysty niż rygorystyczny kler. Wystarczy wspomnieć, iż inkwizycja ustaliła urząd specjalnego cenzora malarstwa, który czuwał nad tym, aby w obrazach sakralnych nie znalazło się nic sprzecznego z oficjalną doktryną.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.