Szukasz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Szczecinie? Najlepsze tłumaczenia!

Sztuka Europy

Historia sztuki Lavedana obejmuje w zasadzie sztukę Europy oraz pozaeuropejskich krajów kręgu śródziemnomorskiego od okresu starochrześcijańskiego do czasów nam współczesnych. W tych ogólnych ramach sztuką Europy środkowej i wschodniej Lavedan interesuje się mało. Jest to chyba wynikiem faktu, że autor posiada mniejszą znajomość tej sztuki z autopsji, jak również omawiającej ją literatury w językach polskim, czeskim i rosyjskim. Prawdopodobnie bliższy kontakt z materiałem zabytkowym tych krajów mógłby wpłynąć na korektę tego stosunku. Jako przykład służyć tu może zmieniony w drugim francuskim wydaniu książki ustęp o Ołtarzu Mariackim Wita Stwosza: po obejrzeniu ołtarza w czasie pobytu w Polsce w r. 1948 Lavedan uznał go za jedno z najwybitniejszych dzieł rzeźby XV w. w Europie.

Z drugiej strony jest to wyraz przekonania, że kraje te były głównie terenem ekspansji artystycznej sztuki francuskiej i włoskiej i same nie wpłynęły w sposób istotny na ogólny obraz prądów i stylów w sztuce europejskiej – przekonania dość rozpowszechnionego wśród burżuazyj- nych historyków sztuki. Z podobnych nieco przyczyn poświęca autor zbyt mało uwagi sztuce niemieckiej bądź całkowicie odmawiając jej oryginalności (jak na przykład w stosunku do architektury i rzeźby gotyckiej Niemiec, którą traktuje jedynie jako naśladownictwo sztuki francuskiej), bądź też odmawiając artystom talentu (głównie w XIX wieku). Możliwe, że fakt powstawania książki w latach wojny we Francji okupowanej przez hitlerowców zaważył na stanowisku Lavedana. Również częsty u niemieckich burżuazyjnych historyków sztuki nacjonalizm i wynikające stąd przypisywanie sztuce niemieckiej daleko większej roli i znaczenia, niż miała w rzeczywistości, mogły wywołać tego typu reakcję francuskiego uczonego. Niemniej, niezależnie od wymienionych przyczyn i lepszej lub słabszej znajomości materiału, stosunek autora do sztuki poszczególnych krajów ma swe istotne przyczyny w koncepcji, jaką reprezentuje on wobec zagadnienia wzajemnego stosunku pierwiastków narodowych w sztuce i wpływów obcych. Stanowisko Lavedana dałoby się pokrótce scharakteryzować mniej więcej tak: historia sztuki jest historią rozwoju i rozprzestrzeniania się sztuki krajów przodujących artystycznie w danym okresie. Krajem przodującym jest ten, w którym powstaje i rozwija się nowy styl, oddziaływający na sztukę innych krajów. W sztuce krajów pozostałych istotne jest przede wszystkim to, jakie wpływy oddziałują i w jaki sposób są przyjmowane. W ten sposób otrzymujemy jednostronny i zubożony obraz sztuki krajów, które – zdaniem autora – nie przodują w danym czasie.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.