Szukasz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Szczecinie? Najlepsze tłumaczenia!

Szkoła florencka – sztuka

Od początku wieku XVI stolica papieży ogniskuje w sobie powoli życie artystyczne Italii. Z Mediolanu przyjeżdża Leonardo, z Florencji Michał Anioł, z Umbrii Rafael. Siena wysyła Sodomę (1477 – 1549), który pracował obok Rafaela w stanzach watykańskich i w Farnesinie. Cóż pozostaje na miejscu poza Rzymem?

Szkoła florencka kończy się na Fra Bartollomeo (Baccio della Porta, 1472 – 1517), ukształtowanym przez Cosimo Rossellego, później uczniu Perugina, wreszcie namiętnym zwolenniku Leonarda: Andrea del Sarto (1486 – 1530), uczeń Piera di Cosimo, malarz najwyższych sfer i świeckiej elegancji, również staje się zwolennikiem sfumata: jego dekoracje w S. An- nunziata i klasztorze dello Scalzo wyżej możemy oceniać niż Madonny: Bronzino (1503 – 1572) lepszy jest w swych portretach niż w aktach. Ale wpływ tych malarzy niknie wobec znaczenia, jakie zdobywa Parma i Wenecja.

Najsławniejszego z malarzy parmeńskich, Antonia Allegri zwanego Correggio (1494 – 1534) miłośnicy sztuki w XVIII w. porównywali z Ty- cjanem, Rafaelem i Michałem Aniołem. Dziś również należy przyznać, że sztuka włoska XVII i XVIII w. wiele mu zawdzięcza. Jest on wirtuozem światłocienia. Udoskonala sfumato Leonarda: ciała jego postaci skąpane są w jasnym półcieniu lub świetle. Jest to malarz rozkoszy: celuje w oddawaniu wdzięku i czaru zmysłowego przenosząc nad rozkwitłe i bujne formy ciała młode, smukłe i delikatne. Jeśli trzeba, maluje on sceny religijne, jak prześliczne Narodziny z Drezna lub Małżeństwo św. Katarzyny z Luwru: ale mimo to jest bardziej sobą w scenach czysto pogańskich: Danae (Rzym, Gall. Borghese), Leda (Berlin), Antiope (Luwr). Ta miłosna mitologia należy już do XVIII w. Jak dla wielu malarzy włoskich, źródłem jego antyku jest po prostu Sen Polifila. Był on również pierwszym wielkim dekoratorem kopuł. W latach 1520 – 1530 ozdabia w Parmie kopuły kościoła S. Giovanni i katedry: sklepienie traci swą materialność, a postacie, przedstawione w zadziwiających skrótach, zdają się wznosić ku otwartemu niebu. Całe włoskie barokowe malarstwo iluzjonistyczne wywodzi się od Correggia. Dzieła jego w pełni odpowiadają jego zasadzie: „Wszelkie piękno jest światłem i ruchem“.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.