Szukasz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Szczecinie? Najlepsze tłumaczenia!

Stalugowe malarstwo sakralne okresu baroku cz. II

Niski poziom tego malarstwa tłumaczy się i tym, że poza kilkoma artystami dworskimi, parającymi się nim dorywczo, cała ta masowa produkcja leżała w rękach cechów lub braciszków zakonnych, zajmujących się po amatorsku malarstwem. Takich malarzy klasztornych mieli głównie bernardyni, dominikanie i franciszkanie. Jednym z głośniejszych był Franciszek Lekszycki (zm. w 1668 r.), bernardyn krakowski, zapełniający obrazami wszystkie niemal większe kościoły bernardyńskie. Nie był on pozbawiony talentu, lecz brak mu było oryginalności: po prostu kupował w Krakowie graficzne reprodukcje obrazów Rubensa (niekiedy van Dycka) i kopiował ich schemat kompozycyjny (w całości lub we fragmentach), nadając obrazom własną kolorystykę. Na samodzielne kompozycje zdobywał się Lekszycki rzadko: do nielicznych należy Golgota (il. 131) z krakowskiego kościoła bernardynów, zawierająca elementy miejscowego folkloru (postacie Żydów krakowskich, mieszczan, chłopów, górali). Swoistą „sygnaturą” Lekszyckiego było umieszczanie w dolnym narożniku obrazu kropielnicy z kropidłem lub wiązanki białych lilii.

Dopiero w połowie XVIII w. zjawia się malarz z prawdziwego zdarzenia, uprawiający stalugowe malarstwo sakralne. Był nim Szymon Czechowicz (1689-1775), wykształcony w Akademii św. Łukasza w Rzymie, gdzie przebywał długie lata. Około 1730 r. powrócił do kraju, a nie mogąc się dostać na dwór królewski, pracował dla niektórych magnatów, a następnie oddał się całkowicie malarstwu sakralnemu, wypełniając swymi pracami wnętrza bardzo wielu kościołów. Pod koniec życia założył w Warszawie szkołę malarską, z której wyszło kilku zdolnych artystów, pracujących w czasach Stanisława Augusta. Do cenniejszych dzieł Czechowicza należą: Wniebowzięcie (il. 136) w katedrze kieleckiej, Złożenie do Grobu, Wskrzeszenie Piotrowina w farze poznańskiej, Matka Boska ze świętymi w kościele parafialnym w Opolu Lubelskim. Spuścizna jego jest bardzo obfita. Był biegłym malarzem, pracował jednak zbyt szybko: obrazy jego odznaczają się nastrójowością, schemat kompozycyjny polega na podporządkowaniu szczegółów głównej akcji. Na gruncie polskim był Czechowicz reprezentantem późnego baroku rzymskiego.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.