Szukasz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Szczecinie? Najlepsze tłumaczenia!

RZEŹBA BAROKU NA TERENACH NIEMIECKICH

Okres baroku w krajach niemieckich – podobnie jak we Włoszech i w Polsce – stwarzał wielkie zapotrzebowanie na rzeźbę. Mowa tu przede wszystkim o rzeźbie sakralnej. Kościół barokowy w swym bogatym, teatralnym wnętrzu posługiwał się wielką liczbą ołtarzy bogato dekorowanych, w których rzeźba figuralna stanowiła element nieodzowny. Dekoruje się więc kościoły mnóstwem posągów wykonywanych w kamieniu i drewnie (rzadziej w brązie), a poza tym wielką ilością plastycznych dekoracji stiukowych, które są wówczas bardzo popularne. Z racji swej masowości rzeźba sakralna nastawiona była raczej na ilość niż na jakość, toteż dzieł wybitnych przekazała stosunkowo niewiele. W krajach niemieckich nie objawił się talent na miarę Berniniego czy Algardiego – przeciwnie – ich to właśnie dzieła służyć będą jako wzory do naśladowania.

Nieco lepiej sprawa przedstawiała się na polu rzeźby świeckiej. Tu zapotrzebowanie było znacznie mniejsze, ale może właśnie dzięki temu wykonanie jest lepsze. Chyba nie jest kwestią przypadku, że najwartościowsze dzieła rzeźbiarskie powstają w krajach i miastach protestanckich (Drezno, Berlin). Oczywiście, rzeźba świecka znajduje popyt i w krajach katolickich, zwłaszcza w okresie schyłkowego baroku, głównie w pałacach (klatki schodowe) i ogrodach (posągi, fontanny). Pojawiają się pomniki wolno stojące i tzw. Pestsäulen, o których niżej.

Początkowo dominują wpływy Berniniego i innych plastyków włoskich, rzeźby odznaczają się dużą ekspresją i kinetyką. Z biegiem czasu, podobnie jak w architekturze, wzory włoskie zostają stopniowo wypierane przez francuskie, narzucające formy swoistego klasycyzmu, tuszujące ekspresyjność typu włoskiego. Jest to zjawisko powszechne niemal w całej Rzeszy.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.