Szukasz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Szczecinie? Najlepsze tłumaczenia!

Rzeźba barokowa we Włoszech

Bernini, wszechstronny geniusz, jest przede wszystkim rzeźbiarzem. Było to pierwsze jego zajęcie, którego nauczył go jego ojciec – Piętro: przyniosło mu też ono sławę już w r. 1620 w wieku lat ok. 20, gdy stworzył cztery grupy (dziś w willi Borghese w Rzymie): Eneasz i Anchizęs, Dawid, Porwanie Prozer- piny, Apollo i Dafne. Współcześni widzieli w nim nowego Michała Anioła. Porównanie, które przede wszystkim uwypukla różnice, ułatwia określenie sztuki Berniniego. Jego geniusz rzeźbiarski jest bardzo wielostronny: obok rzeźby figuralnej, świeckiej i religijnej, oraz nagrobnej, uprawiał portret i wielką rzeźbę urbanistyczną. Michał Anioł pracował pod znakiem wieczności. W jego grobowcach, Mojżesz, Dzień i Noc zdają się być poza czasem: Lorenzo i Giuliano Medici jawią się nam wolni od ciężaru spraw ziemskich. Bernini w grobowcu Urbana VIII przywołuje śmierć w postaci kościotrupa: w popiersiach (Kardynał Scypion Borghese, Innocenty X, Ludwik XIV) stara się oddać bieżącą chwilę, drganie naskórka, rzucone ukradkiem spojrzenie: używa dłuta jak malarz pędzla – można go już porównać z Carpeaux. Michał Anioł, geniusz intelektu, starał się dać wyraz myśli: Bernini przedstawia ekstazę (Sw. Teresa), zachwycenie, unicestwienie myśli. Podstawową zasadą rzeźby Berniniego jest przede wszystkim zgodność jej z otoczeniem: Sw. Teresa wykonana jest dla kościoła, nie dla muzeum. Cyborium w bazylice Św. Piotra z kręconymi kolumnami przydaje wnętrzu kościoła dekoracyjnego blasku. Bernini wzbogaca Rzym fontannami (Del Tritone: personifikacje rzek na Piazza Navona, a nawet fontanna Trevi wykonana w XVIII w. wedle jego rysunku), w których przejawia się nie tylko chęć zadziwienia widza, tkwiąca w każdym dziele barokowym, ale i chęć zharmonizowania dzieła sztuki z otoczeniem. W okresie renesansu znaczenie miała jedynie jednostka ludzka i dzieło sztuki wystarczało samo sobie. W XVII wieku tryumfuje duch społeczności: społeczność ludzi, ale także i dzieł sztuki, które powinny liczyć się jedne z drugimi. Stąd piękno Rzymu Urbana VIII i Innocentego X. Dzięki temu zasługują na długie trwanie dzieła rzeźbiarzy współczesnych Berniniemu, jak Stefano Maderna (ok. 1576 -1636) i Algardi (1602 -1654), choć ustępują znacznie pracom mistrza.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.