Szukasz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Szczecinie? Najlepsze tłumaczenia!

OD ROMANTYZMU DO RODINA – CARPEAUX CZ. II

Na tym tle silnie wybija się geniusz Carpeaux (1827 – 1875). W twórczości jego zacierają się różnice między klasycyzmem a romantyzmem. Wracamy do rzeźby francuskiej XVIII w., rzeźby Lemoyne’a, Houdona, Clodiona, opartej na bezpośredniej obserwacji. Ale artysta o niespokojnym temperamencie pragnie pochwycić to, co najbardziej zmienne w życiu, najbardziej chwilowe w ruchu: toteż bardziej niż trzech wymienionych rzeźbiarzy przywodzi on na myśl twórczość La Toura. Ten sam niepokój prowadzi go do zmieniania techniki: Carpeaux zamienia marmur na glinę, jak La Tour malarstwo olejne na pastel. W niezrównanej serii popiersi oddaje każde poruszenie ciała: naskórek drga, przyciąga ku sobie światła i cienie. Pozowały mu osobistości ze świata oficjalnego (cesarzowa, następca tronu i księżniczka Matylda), mężczyźni i kobiety ze świata literackiego i artystycznego (M. Beauvais, markiz Laborde, Gérome, Ch. Garnier, Gounod, panna Fiocre). Walory są tak subtelne, że rzeźba jego może pod tymi względem konkurować z malarstwem.

Dzięki poparciu dworu, Carpeaux wziął udział w monumentalnej dekoracji Paryża za czasów Drugiego Cesarstwa. Jego dziełem są jej najlepsze przykłady: Taniec Flory (1865) wykonany dla nowego skrzydła Luwru, Taniec – dla Opery paryskiej. Zmysłowość tych rzeźb, ich porywającą namiętność – stały się przyczyną zdumienia, a nawet zgorszenia. Części świata, wykonane dla fontanny De l’Observatoire (konie Fré- mieta), posiadają spokojniejszy nieco wdzięk. Carpeaux umarł w 48 roku życia, prawie w tym czasie, kiedy debiutował Rodin, wcale nie młodszy od niego. Tak więc twórczość Carpeaux poznajemy zaledwie na przestrzeni krótkiego, kilkunastoletniego okresu.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.