Szukasz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Szczecinie? Najlepsze tłumaczenia!

RENESANS W PAŃSTWIE HISZPAŃSKIM

Kontrreformacja również wcześnie występuje w Hiszpanii. Herrera (1530 -1597), przede wszystkim matematyk i inżynier, pierwszy z inżynierów, którzy odegrają poza Italią tak wielką rolę w architekturze, stara się usunąć wszelki zbędny ornament i uwzględniać jedynie elementy związane z konstrukcją. Dążenia jego odpowiadają Filipowi II, dla którego charakterystyczne były: wyrzeczenie się i surowość. Zasadnicze dzieła Herrery, oddające właściwe mu poczucie wielkości, to katedra w Valladolid (rozpoczęta w r. 1580, nie ukończona), a zwłaszcza Escorial, w którym objął w r. 1569 kierownictwo prac, rozpoczętych kilka lat wcześniej przez J. B. de Toledo. Escorial jest to równocześnie pałac, klasztor i grobowiec, a sam pałac to równocześnie cela mnisza i przedsionek grobu. Część istotną budowli stanowi kościół (bazylika S. Lorenzo) na planie krzyża greckiego z kopułą, z fasadą główną o doryckich kolumnach, ujętą między dwie wieże. Mianowany przez Filipa II Maestro mayor de las obras reales Herrera sprawował prawdziwą dyktaturę nad architekturą hiszpańską końca wieku XVI dostarczając planów i służąc radą architektom wielu budowli. Po śmierci Herrery jego uczniowie w ciągu całego wieku XVII reprezentują nurt klasycyzujący, który powstrzymywać będzie rozszerzanie się baroku.

Rzeźba. – Rzeźba jest najoryginalniejszą gałęzią sztuki hiszpańskiej, najmocniej wyróżniającą Hiszpanię spośród pozostałych krajów Europy. Dwie cechy charakteryzują tę rzeźbę: stosowanie polichromii i mocno zaznaczający’ się mistycyzm. Nie znaczy to bynajmniej, żeby Hiszpania w początkach wieku XVI nie przeszła przez okres wpływów Italii, posłanniczki starożytności. Artyści włoscy, jak Giovanni Morete, Francesco i Jacopo Indaco, a zwłaszcza Domsnico Fancelli da Set- tignano, pracują w tym czasie w Hiszpanii. Wznoszą oni tu uroczyste nagrobki, podobne do tych, jakie tworzyli w swojej ojczyźnie: nagrobek infanta D. Juana w kościele S. Tomas w Avila, nagrobki królów katolickich w Grenadzie, nagrobek arcybiskupa Mendoza w Sewilli. Niektórzy Hiszpanie – Ordonez, Damian Forment – usiłują naśladować artystów włoskich. Artyści szkoły francusko-flamandzkiej osiedli w Hiszpanii, jak F. Biguerny (lub Vigarni) z Langres, są również gorącymi zwolennikami starożytności. Vigarni ilustruje w r. 1526 traktat Las Medidas del Romano. WTtruwiusz francuski z 1539, wydany trzy lata przed Witruwiuszem Jana Martina, będzie jedynie przeróbką traktatu hiszpańskiego. Jednakże w końcu zwycięży uczucie religijne i narodowe zamiłowanie do realizmu, poparte przez innych artystów franko-flamandzkich. Oddziałają oni nawet na twórczość Włocha, osiadłego w Andaluzji, Torrigiano. Ale najwybitniejszymi mistrzami są Alonso Berruguete i Juan de Juni, obaj pracujący w Valladolid.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.