Szukasz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Szczecinie? Najlepsze tłumaczenia!

OKRES WCZESNEGO BAROKU W FRANCJI CZ. II

Natomiast właściwy barok włoski wystąpił najwyraźniej w architekturze sakralnej, zwłaszcza jezuickiej. Są to zazwyczaj kościoły budowane według wzorów II Gesu (por. rys. 1), na rzucie krzyża łacińskiego z kopułami na skrzyżowaniach naw, o sklepieniach kolebkowych z okienkami lunetowymi. Fasady wzorowano na ogół na elewacji Giacoma della Porty (por. il. 1), lecz odznaczają się one większym wertykalizmem i dążnością do wprowadzania elementów klasycyzujących w postaci kolumn, podtrzymujących gzymsy i portale.

Jedną z pierwszych budowli tego rodzaju był zaczęty w 1616 r. kościół św. Gerwazego (Saint-Gervais) w Paryżu: pro- jektantem był architekt starszego pokolenia, twórca Pałacu Luksemburskiego – Salomon de Brosse. Kościół ten, który, jako nowość, wzbudził u współczesnych zarówno entuzjazm jak i krytykę, w fasadzie posiada dość wyraźny element klasycy- styczny: jest nim portyk, składający się z trójkątnego frontonu i tryglifowego (doryckiego) architrawu, wspartego na czterech żłobkowanych kolumnach. Dalszą ewolucją tego typu był paryski kościół św. Ludwika, obecnie św. św. Pawła i Ludwika (Saint-Paul – Saint-Louis), wzniesiony w latach 1627-1641 przez architektów jezuitów – Etienne Ange Martela i François Deranda. Najokazalszym kościołem paryskim był jednak Val-de-Grâce – dzieło kilku wybitnych architektów (rys. 11, il. 68).

Kościół ten był fundacją dziękczynną królowej Anny Austriaczki z racji narodzin pierworodnego syna Ludwika. Przeznaczono go dla benedyktynek przybyłych z miejscowości Val-Profond. Powstałe teraz opactwo Val-de-Grâce stało się właściwie całym założeniem urbanistycznym złożonym z zespołu licznych budynków, wśród których kościół stanowił punkt centralny i dominantę. Projektantem całości był architekt królewski François Mansart, który rozpoczął budowę w 1645 r.: realizację jego planów kontynuował Jacques Lemercier, a po nim inni architekci, tak że całość prac ukończono dopiero w 1665 r. (w kościele znalazła się m. in. konfesja, którą Bernini, w czasie pobytu we Francji, wzniósł pod kopułą). Kościół jest pochodną od II Gesu, lecz z pewnymi modyfikacjami, które wprowadził Lemercier, twórca kopuły: bęben jest znacznie wyższy niż w budowlach włoskich, bardziej rozczłonkowany, opięty skarpami przybierającymi formę pilastrów. Te elementy, obce architekturze włoskiej, wywodzą się z lokalnych tradycji gotycko-renesansowych.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.