Szukasz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Szczecinie? Najlepsze tłumaczenia!

Odrodzenie starożytności i nowa postawa życiowa

Jeszcze większe rozbieżności występują w interpretacji treści terminu renesans, jego zawartości intelektualnej i moralnej, i różnic między średniowieczem a renesansem. Nic w tym dziwnego, skoro termin średniowiecze podobnie nie jest zdefiniowany i obejmuje okres co najmniej dziesięciu wieków, w czasie których odbywa się nieprzerwany rozwój. Możliwe znaczenia słowa renesans zmieniają się w zależności od tego, czy stosujeńiy je w odniesieniu do sztuki i literatury, czy do nowej postawy życiowej, czy też do samej tylko sztuki.

– 1. Odrodzenie starożytności. – Odrodzenie sztuki i literatury przez długi czas rozumiano jedynie jako odrodzenie starożytności, a wnioski dotyczące pochodzenia humanizmu przenoszono w dziedzinę sztuki. W istocie wpływy antyku w Italii nabierają znaczenia dopiero poczynając od wieku XV, wraz z odkryciem posągów i coraz liczniejszych fragmentów architektury starożytnej. Triumf Cezara Manteg- ni, nowe wydania Witruwiusza, Rozmyślania Albertiego – to główne etapy odrodzenia starożytności w sztuce włoskiej. W tym samym rozumieniu poczynając od wieku XVI we Francji starożytność stanie się wzorem dla architektów, malarzy, rzeźbiarzy i również dla pisarzy. Wpływ jej za to przetrwa tu o wiele dłużej niż we Włoszech, co najmniej do końca XVII w.’i aż do „sporń starych i młodych“. Nie- mniej jest faktem, że w samej Francji to odrodzenie starożytności nie jest ani pierwsze, ani jedyne. Powstawały tu co najmniej cztery odrodzenia starożytności: renesans karoliński, romański, renesans XVI w., renesans końca wieku XVIII.

– 2. Przekształcenie moralne, religijne i nowa postawa życiowa. – Tu słowo renesans rozumiane jest w znaczeniu najszerszym i traktowane jako przeciwieństwo średniowiecza. Ten punkt widzenia ustalony został głównie przez dwóch ludzi o wielkim talencie: Micheleta i Burckhardta: dlatego też był przez długi czas panujący, a i dziś jeszcze silnie oddziaływa. Około r. 1840 Michelet wyzwala się nagle spod uroku średniowiecza, które przez długi czas podziwiał, i renesans ukazuje mu się jako szczęśliwa epoka wyzwolenia ludzkości z długotrwałej niewoli. Zresztą więcej jest u niego uczuciowych porywów niż jasnych definicji. Renesans to epoka Rabelaisa, Lutra, Goudimela. Burckhardt, przeciwnie, stara się nadać słowu renesans istotną treść rozumową. Dla niego renesans to odkrycie świata i odkrycie człowieka, to obudzenie osobowości, charakteru indywidualnego – każdemu wolno tworzyć prawa dla siebie. Równocześnie kładzie on nacisk na charakter are- ligijny, jeżeli nie antyreligijny, sztuki i ludzi renesansu. Teorie jego, przedstawione w sugestywnej formie, wywarły potem silny wpływ na Taine’a (Philosophie de l’art) i na Nietzschego, Zaratustra (przeciwstawienie moralności pana i niewolnika pochodzi bezpośrednio od Burckhardta). Konsekwencją tej teorii jest analogia między odrodzeniem a reformacją.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.