Szukasz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Szczecinie? Najlepsze tłumaczenia!

Obrazy mitologiczne

Poza portretami malował obrazy religijne i mitologiczne. Pierwsze nic nie dorzucają do jego sławy i w niewielkim stopniu pomagają nam zrozumieć jego twórczość. Chrystus u słupa (Londyn) jest pokazowym przykładem aktu bez cienia mistycyzmu: w Ukrzyżowaniu (Prado) poszukuje malarz efektów światła w masie włosów, ocieniających część twarzy: Sw. Antoni i Sw. Paweł (Prado), być może ostatnie dzieło Velasqueza, jest w przeciwieństwie do poprzednich, fantazją chromatyczną.

Obrazy mitologiczne wydają się być również terenem poszukiwań artystycznych, gdzie temat niewiele znaczy. Wenus z lustrem (Londyn) jest prawie nowoczesną Nagą Mają, jedynym aktem kobiecym przed Goyą. Kuźnia Wulkana – to studium oświetlenia wnętrza bardzo skon- centrowanytn źródłem światła, co samo przez się jest problemem caravag- giowskim. Ten sam problem występuje w Kuźni Wulkana Mathieu Le Naina (muzeum w Reims): podobieństwo obu tych obrazów da się wytłumaczyć jedynie wspólnymi zainteresowaniami artystycznymi, jeśli nie wspólnym wzorem. Podobnie Bibosze, do których źródłem inspiracji był

Ribera, byli wielokrotnie zestawiani z Winobraniem Mathieu Le Naina: i tu też wspólnym mianownikiem może być tylko Caravaggio. Tak więc charakterystyczna dla Velasqueza jest obojętność wobec tematu, jedyna w sztuce hiszpańskiej, która podobnie jak sztuka włoska prawie zawsze jest „literacka“, tzn. taka, która chce być interpretowana. Co’ najwyżej można by powiedzieć, że Velasquez wszystko robi z idealnym taktem światowca: rzeczom pospolitym nie daje poloru wykwintu, a wykwintu nie pospolituje. Istotna rzecz w jego twórczości to wykonanie. Pod tym względem, o ile Velasquez interesował się czasem – a przykłady tego cytowaliśmy – walką światła i cienia, nie uczynił z tego celu sWego malarstwa. Nie był też dla niego celem kolor, jak dla Rubensa i Tycjana. Paleta hiszpańskiego mistrza jest o wiele bardziej ograniczona, zredukowana do kilku barw: białej, czarnej i szarej. Jego odkrycie – to atmosfera powietrzna, w której zanurzone są przedmioty – to fluid, który łączy jedne z drugimi i nie pozwala rozpatrywać każdego z nich osobno. Postęp Velasqueza na tym polu określają trzy jego style, których punktami zwrotnymi są podróże do Włoch. Wczesne dzieła okresu sewilskiego odznaczają się siłą modelunku: co najwyżej z chwilą przeniesienia się artysty do Madrytu zaznacza się pewne uproszczenie form i rozjaśnienie palety. Po pierwszej podróży do Italii zjawiają się u niego zagadnienia atmosfery: dowodem tego są trzy portrety myśliwskie: króla, jego brata i infanta Baltazara Carlosa (Prado). W ostatnim okresie twórczości Velasquez zątrzymuje z przedmiotów przedstawianych tylko to, co jest najbardziej istotne: ogólne zasugerowanie form wystarcza mu. Wtapia je w tę atmosferę powietrzną, która tworzy jakby rodzaj barwnego pyłu: Prządki (Prado) są ostatnim wyrazem tego stylu malarskiego, który można nazwać impres j onisty cznym.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.