Szukasz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Szczecinie? Najlepsze tłumaczenia!

INGRES – DALSZY OPIS

Podobnie jak David, tak i Ingres był niezmordowanym portrecistą, ale być może więcej z konieczności niż z zamiłowania. Posługuje się w portrecie ołówkiem (Rodzina Stamati, Bayonne: Rodzina Lucjana Bona- parte, Rzym, kolekcja Primoli) lub techniką olejną. Pozują mu czasem mężczyźni (Pan Bęrtin, portret nie tylko określonego człowieka, ale i wizerunek całej klasy społecznej, bogatej burżuazji paryskiej), ale znacznie częściej kobiety, piękne lub tylko pełne wdzięku, zawsze jednak ujmujące (Fani Aimon, Pani Devaucay, Pani de Senones).

W czym jest więc Ingres kontynuatorem Davida? Najważniejszą różnicą między nimi, przemawiającą na korzyść Ingresa, w każdym razie logiczną, było szukanie przez niego wzorów dla malarstwa nie w rzeźbie, choćby to była rzeźba antyczna, ale w malarstwie, przede wszystkim u Rafaela. Nie było w tym jednak żadnej wyłączności, skoro ostatnią przed “śmiercią pracą Ingresa była kopia z obrazu Giotta. Z tymi zastrzeżeniami Ingres jest wierny w zasadniczych sprawach tradycji Davida, zwłaszcza w tym co ją przeciwstawia romantyzmowi. Jest przede wszystkim rysownikiem, a nie kolorystą, z małymi wyjątkami, do których należy Kavlica Śijkstyńska (1820, Luwr). Rysunek jego różni się jednak bardzo od rysunku Davida:’dla Ingresa linia nie jest nigdy czymś, co ogranicza. Jest wiemy także zasadzie idealnego piękna. Nawet bardziej zdecydowanie niż David czyni wybór w materiale czerpanym z rzeczywistości, by wyeliminować wszystko, co jest brzydkie. Tej selekcji nadaje od razu bardzo indywidualne piętno, przepajając elementy, które przejął z rzeczywistości, osobistą cechą. Nazywał to „naiwnością“: my nazwalibyśmy raczej stylizacją i deformacją. Tak powstała sztuka czysto intelektualna, dzięki temu bliska współczesności. Kubiści i surrealiści uznali Jwtńsza i Tetyd§ oraz Wielką odaliskę za proroczy manifest. Wreszcie dla Ingresa, podobnie jak dla Davida, doskonałość łączy się ze spokojem: jak Baudelaire, „nienawidzi ruchu, który gmatwa linie“. Trzy antynomie: ry- sunek – kolor, stylizacja – naturalizm, spoczynek – ruch, mogą uchodzić za zestawienie tłumaczące, na czym polega różnica między klasycyzmem i romantyzmem.

Ingres jest ostatnim mistrzem XIX wieku, który stworzył doktrynę i miał prawdziwych uczniów: należeli do nich Flandrin, Amaury-Duval, Mottez, Brémond, Janmot i zwłaszcza Chassériau, który będzie się starał wyłamać z antynomii, aby osiągnąć syntezę.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.