Szukasz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Szczecinie? Najlepsze tłumaczenia!

IMPRESJONIZM POZA FRANCJĄ CZ. II

W Niemczech otwarto przed impresjonistami bramy muzeów wtedy, gdy w ojczyźnie jeszcze nimi pogardzano. Impresjonizm niemiecki poszukuje efektów światła, chwilowcści, ruchu: czyste kolory kładzie się na płótnie drobnymi plamkami z dużą wirtuozerią. Motyw zachowuje tu swe pełne znaczenie. Przywódcą impresjonizmu niemieckiego jest Max Liebermann (1847 -1935). Po pobycie w Faryżu zaczyna on malować jasnymi kolorami (Przytułek w Amsterdamie, 1881, Frankfurt, Mus. Stae- del): szuka on częściowego i zmiennego oświetlenia (Ogródek przy piwiarni, 1893, Paryż, Mus. Jeu de Paume). Malarstwo plenerowe i faktura zbliżyły na pewien czas do impresjonizmu Fritza von Uhde (1848 – 1911), mimo że przede wszystkim był to dość wzruszający malarz scan religijnych.

We Włoszech, we Florencji, tworzy się od r. I860 dość jednolita grupa macchiaiuoli, czyli „malarzy plam“ (Giovanni Fattori, 1825 – 1908). Nieco później wystąpi w Italii pointylizm w malarstwie Previatiego (1852 -1920). Giovanni Segantini (1858 – 1899), malarz alpejskich pejzaży przypominających mozaikę, przewyższa o wiele pozostałych artystów włoskich tego okresu głębokim odczuciem wiejskiej natury.

Belg James Ensor (1860 – 1950) jest może jedynym artystą poza Francją, który przyjął impresjonizm w jego czystej postaci (Ubierające się dzieci, 1886, kolekcja Lambotte). Doszedł do niego od dość surowego realizmu (Sprzedawca lamp, 1880, muiz. w Brukseli). Ale już po r. 1886, zachowując technikę impresjonistyczną, zaczął tworzyć fantastyczno-sym- boliczne i literackie obrazy, w których lalki i duchy kłębią się w nierzeczywistym świecie.

W Polsce impresjonizm pochodzenia francuskiego reprezentują około r. 1890: Władysław Podkowiński (1866 – 1895) i Józef Pankiewicz (1867 – 1940: ten ostatni w późniejszych okresach twórczości pozostawał również pod silnym wpływem francuskiego malarstwa postimpresjoni- stycznego). Ale nawet u nich nie doszło nigdy do rozbicia formy przedmiotów i przedstawiania rzeczywistości wyłącznie jako serii wrażeń. W znacznie większym stopniu cechuje to twórczość tych malarzy polskich, u których tradycje realistyczne były silniejsze, a impresjonizm oddziałał jedynie w kierunku rozjaśnienia palety i przyjęcia szkicowej faktury: Jana Stanisławskiego (1861 – 1907) i Leona Wyczółkowskiego (1852 – 1938). Także i Olga Boznańska (1865 – 1940), która pozostawała pod silnym urokiem techniki impresjonizmu i jego wrażeniowości, nie da się całkowicie podciągnąć pod jego kategorie, zarówno dzięki temu, że operuje raczej ciemnym kolorytem, jak i dzięki precyzyjnemu rysunkowi, który tkwi jak nieruchomy szkielet, w głębi jej kompozycji barwnych. Jest ona przede wszystkim portrecistką o dużym wyczuciu charakteru psychologicznego modeli.)

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.