Szukasz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Szczecinie? Najlepsze tłumaczenia!

Gustave Courbet i szkoła realizmu francuskiego

Przywódcą szkoły, jedynym, który przyjął, a nawet domagał się przydomka realisty, jest Gustave Courbet (1819 – 1877). Syn chłopski z Franche-Comté, narzucił on, poczynając od r. 1848, malarstwu francuskiemu swą silną indywidualność, przyczynił się – dzięki swym stosunkom z pisarzami realistycznymi, zwłaszcza z Champfleurym – do ukształtowania doktryny realistycznej w malarstwie i próbował nawet związać ją później z socjalistyczną koncepcją Proudhona. Jego działalność za czasów Komuny Paryskiej i oskarżenie o udział w zburzeniu kolumny Vendôme spowodowały uwięzienie artysty, a później wygnanie, na którym umarł Jako malarz rozwijał się prawie zupełnie sam i szybko został zdumiewającym wirtuozem świetnej materii malarskiej, osiąganej często szpachlą, grubym nakładaniem farby (Fala, 1865, Luwr), pełnym siły kolorystą, mało jednak wrażliwym na odcienie (Śniadanie na polowaniu, 1857, muz. w Kolonii). Jego wizja natury jest zdrowa i silna (Curée, 1857, muz. w Bostonie), a tendencje romantyczne nie są całkowicie obce jego twórczości (Pracownia, Prawdziwa alegoria, 1855, Luwr). Dzięki nadmiernemu użyciu czerni w modelunku nie odbiega on daleko od reguł akademickich (Dziewczęta znad brzegów Sekwany, 1853, Petit Palais). Dążył do wprowadzenia do „wielkiego malarstwa“ tematów z życia codziennego (Kamieniarze, 1850, Drezno: Pogrzeb w Ornans, 1851, Luwr), często z wyraźną tendencją gorszenia krytyki (Śpiące dziewczęta, Genew’a 1866, kolekcja Reverdin). Dzięki temu, ale bardziej jeszcze dzięki swej technice i swym teoriom, wywarł poważny wpływ zarówno we Francji, jak i poza jej granicami.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.