Szukasz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Szczecinie? Najlepsze tłumaczenia!

Główne zainteresowania Jordaensa

Już najwcześniejsze obrazy, jak Pokłon pasterzy, Czterej ewangeliści, Pan i Syrinks, charakteryzują właściwości pędzla tego malarza. W przeciwieństwie do van Dycka Jordaens nie unika jaskrawych, nasyconych kolorów, kontrastów barwnych i świetlnych, ale maluje szorstko, mocno podkreślając pędzlem rysunek. Cechą ujemną tych obrazów, jak i wielu późniejszych, jest nieprzemyślana kompozycja, zbytnie stłoczenie postaci na pierwszym planie. Tak np. scena między bożkiem Panem a nimfą Syrinks, z natury rzeczy rozgrywająca się na tle pejzażu (uciekająca nimfa została przez bogów zamieniona w trzcinę), nie ma „oddechu”, wszystko dzieje się na pierwszym planie.

Ale już te pierwsze obrazy wykazują główne zainteresowania Jordaensa. Oto niektórzy pasterze, ewangeliści czy Pan – to świetnie podpatrzone, a raczej sportretowane, flamandzkie typy ludowe: wiadomo np., że do postaci ewangelistów, o pooranych przez wichry i spalonych przez słońce twarzach, pozowali miejscowi rybacy. Zarówno wprowadzenie typów ludowych, jak posługiwanie się kontrastami świetlnymi przypomina twórczość Caravaggia i jego epigonów.

Tej ludowości w różnych formach pozostał malarz wierny prawie do końca życia. Już w 1620 r. wychodzi z jego pracowni Satyr wśród chłopów (il. 46) – temat wielokrotnie przezeń powtarzany. Jest to zazwyczaj zbiorowy portret rodziny chłopskiej, zgromadzonej przy posiłku, w którym bierze udział włochaty, brodaty satyr, opowiadający jakieś nieprawdopodobne historie, wywołujące wyraz zdziwienia na twarzach słuchaczy. Jest to typowo barokowe zestawienie fantastyki z rzeczywistością: postać satyra jest tu raczej konwencjonalnym dodatkiem, gdyż Jordaensa-realistę interesowało przede wszystkim wnętrze chałupy wiejskiej, z jej ludźmi, zwierzętami, sprzętami, naczyniami, które artysta odtwarza z całym weryzmem.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.