Szukasz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Szczecinie? Najlepsze tłumaczenia!

Austria – architektura cz. II

Większością swych prac salzburskich kierował Fischer raczej z Wiednia, z którym wiązała go osoba jego ucznia – najpierw króla rzymskiego, a następnie cesarza – Józefa I. Wprawdzie jako serwitor cesarski powołany został architekt do wznoszenia nowych rezydencji, ale, żeby już skończyć omówienie architektury sakralnej Fischera, na -tym miejscu sygnalizujemy, że w Wiedniu, w ostatniej fazie swego życia, zaprojektował wielki kościół reprezentacyjny z fundacji Habsburgów. Mowa tu o kościele św. Karola Boromeusza, uważanym na ogół za czołowe dzieło tego artysty, a w oczach wiedeńczyków uchodzącym za jedną z pereł architektury stolicy naddunajskiej.

Kościół ten w istocie jest bryłą niezwykle oryginalną, zwłaszcza jeśli idzie o jego elewację frontową. Jak większość świątyń projektowanych przez Fischera, tak i ta wzniesiona została na rzucie elipsy połączonej z krzyżem (rys. 17). Środkowa część silnie występującej fasady (il. 89), pod wielką, dominującą kopułą, stanowi portyk sześciokolumnowy z trójkątnym frontonem. Po obu stronach fasady, jako ryzality boczne, wznoszą się dwie niewielkie wieże zakończone kopulastymi, barokowymi hełmami. Między portykiem a wieżami ustawił Fischer dwie dzwonnice o kształcie wysokich kolumn na wzór rzymskiej kolumny Trajana. Kolumny te pokryte są spiralnie biegnącymi pasami płaskorzeźb, a zwieńczone małymi latarenkami. Tak więc wiedeński kościół św. Karola Boromeusza jest już wyraźnym zespoleniem baroku z antykizującym klasycyzmem. Jest to niewątpliwie kompozycja oryginalna, lecz nie bardzo zharmonizowana. Budowę tego obiektu rozpoczął Fischer w roku 1716 w wyniku konkursu, który mu przyniósł pierwszą nagrodę. Pracę zakończono dopiero w roku 1737, a więc w kilkanaście lat po śmierci projektanta: wykończył dzieło syn jego – Joseph Emanuel.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.