Szukasz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Szczecinie? Najlepsze tłumaczenia!

ARCHITEKTURA ROMANTYCZNA

Romantyczną nazwiemy drugą po klasycyzmie fazę architektury naśladowczej. Wzorów szuka ona teraz nie w Grecji i Rzymie, ale w średniowieczu: nieco później, rozciągając zakres swego wyboru na renesans, utonie w eklektyzmie.

W historii neogotyku winna być najpierw wymieniona Anglia. Widzieliśmy, że prąd ten zjawił się tam w połowie XVIII w. Ale tak jak wszędzie, rozwój neogotyku powściąga moda antyczna mniej więcej aż po r. 1830. W Wielkiej Brytanii, więcej niż gdzie indziej, ułatwili ten nawrót do średniowiecza pisarze, przede wszystkim Walter Scott. Później Ruskin będzie wybitnym bojownikiem o sprawę gotyku i doprowadzi do jej zwycięstwa. Autor Siedmiu lamp architektury ogłosi gotyk nie tylko jako styl na wskroś religijny, ale też jako taki, który tworzy najodpowiedniejsze ramy dla wszystkich form działalności ludzkiej, aż do fabryk i dworców kolejowych włącznie.

Budowniczym, który związał swe nazwisko z tym renesansem gotyku (Gothic revival) był Auguste Pugin (1812 – 1852), syn Francuza zbiegłego do Londynu podczas rewolucji francuskiej. Datą graniczną jest r. 1834, rok konkursu na przebudowę Pałacu Parlamentu w Westminsterze. W okresie przed Puginem powstał już zresztą utrzymany w stylu neogotyckim kościół Sw. Łukasza w Chelsea (1824, arch. J. Savage): w tym duchu wykonano też restaurację Pałacu w Windsorze (1826). Projektodawcom stającym do konkursu westminsterskiego narzucono perpendicular style jako styl narodowy. Nagrodę otrzymał projekt Barry’ego. Mimo szczegółów budzących zastrzeżenia, dzieło to w zakresie przyjętego stylu wyróżnia się potężną grą mas i rozmachem linii. Sukces był ogromny: budowlę naśladowano na całym świecie (Budapeszt, Ottawa). Pugin wydał w roku 1844 Zbiór ubiorów i ornamentacji kościelnych i stał się uznanym powszechnie mistrzem architektury neogotyckiej. Spośród innych reprezentantów tego stylu w Anglii wymienić należy: Scotta, pozostającego pod wpływem Ruskina (katedra w Edynburgu, 1874), Burgesa (katedra w Cork, 1870), Streeta (przebudowa katedry w Bristolu, 1868: Pałac Sprawiedliwości w Londynie, 1874 -1882). Kierunek ten rozwija się bezustannie: Biblioteka Ryland w Manchesterze (1899) jest bazyliką gotycką z nawami bocznymi i emporami. W tym samym czasie historyzująca architektura angielska nawiązuje do stylu Tudorów i ok. r. 1880 do epoki królowej Anny (Norman Shaw): prąd klasycyzujący trwa zresztą przez cały czas równolegle.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.