Szukasz tłumacza ekspresowego z angielskiego i niemieckiego w Szczecinie? Najlepsze tłumaczenia!

Architektura pałaców magnackim w XVIII w

Jeszcze za życia króla poczęto wznosić fundamenty pod skrzydła boczne, które zbudowano jednak dopiero w XVIII w., gdy Wilanów przeszedł w ręce Sieniawskich. Za czasów Jana III budową kierował urodzony już w Polsce Augustyn Locci (ok. 1650-po 1729), syn włoskiego architekta Wazów: pałac powstał jednak przy silnym współudziale Sobieskiego, który dawał architektowi bardzo drobiazgowe instrukcje. W rezultacie rezydencja otrzymała kształty barokowej willi włoskiej, z tą różnicą, że jest mniej zwarta, a bardziej horyzontalna, bez liczenia się z miejscem, gdyż – jak pouczał Opaliński w cytowanym już dziełku – „w Polszczę {…] gruntu i placu do budynku ile chcesz, dlatego też nie trzeba się ściskać i inaczej niż w mieście budować”. Barokowość pałacu wilanowskiego podkreśla bogata dekoracja rzeźbiarska obu fasad, natomiast nie włoskie, lecz francuskie wzory służyły przy opracowaniu otoczenia pałacowego: elewację zachodnią poprzedza wielki dziedziniec, a od strony wschodniej rozplanowano ogród dwupoziomowy, symetryczny, z wykorzystaniem elementów wody (dzisiejszy ogród ma już inny charakter). Ostatecznie pałac wilanowski usytuowany został, jak większość ówczesnych rezydencji europejskich, entre cour et jardin (rys. 22).

Była to jedna z ostatnich rezydencji polskich o inspiracjach baroku włoskiego. W XVIII w. pałacom magnackim, wznoszonym zwłaszcza w ośrodkach wielkich latyfundiów, patronowały raczej wzory francuskie, a ich fundatorzy zapatrzeni byli w mniejszym lub większym stopniu — na Wersal. Orientacji wersalskiej hołdował również, zarówno w Dreźnie, jak i w Warszawie, następca Sobieskiego – August II.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.